Dowódcy obu stron doszli w końcu do wniosków, że działania zbrojne przybierają formę wojny totalnej. Między innymi grant chciał doprowadzić konfederatów do ruiny finansowej, skupiał się więc na niszczeniu głównych ośrodków gospodarczych, przy jednoczesnym zastosowaniu taktyki spalonej ziemi. Według jego planów opracowane odpowiednio ataki miałyby uderzyć z kilku stron w samo serce konfederacji, a mianowicie na Georgię. W okresie tym siły Unii próbowały stoczyć kilka bitew. Próba uderzenia z południa jednak nie powiodła się, a sam dowódca znalazł się w pułapce opisywanej przez historyków zakolem stu rzek. Grant natomiast dalej uparcie próbował niszczyć jednego ze swoich głównych wrogów a mianowicie Lee, pomimo tego, że poniósł ogromne straty, ponad sześćdziesiąt tysięcy ludzi, w przeciągu trochę ponad miesiąca. W końcu udaje mu się osaczyć Lee w okolicach Petersburgu, gdzie starcia zamieniły się już w wojnę pozycyjną, z okopami oraz umocnieniami, gdzie działania toczyły się przez okres ponad dziewięciu miesięcy. W tym samym czasie trwały także inne działania zbrojne zarówno po stronie unii jak i po stronie konfederacji, zarówno więc północ jak i południe nie próżnowało i próbowało przechylić szalę zwycięstwa na swoją stronę. W końcu pada także obrona Lee oraz jego armii, a po prawdzie także całej konfederacji. Lee próbuje jeszcze uciekać z Petersburga, ale jednak zostaje pojmany przez Granta.